ขอเล่าถึงรักแรกให้ฟังสักครั้งแล้วกันเพราะเวลานานก็ไม่มี
วันลืมเขาเลยมี อยู่ครั้งหนึ่งเมื่อตอนอายุ19ปีได้ก็เรียนอยู่
รร รอบค่ำอยู่แห่งหนึ่งเราก็เห็นผู้คนหญิงคนหนึ่งเขาเดินมา
กับเพื่อนเรากำลังเดินมากับเพื่อนพอดีเหมือนกันตอนนั้น
เราก็มองผู้หญิงรู้สึกว่าจะจีบยากเพราะดูเรียบกว่าปกติกับ
ไม่พูดมากมีแววตาที่เสนห์และแสดงถึงความรักแท้ยังไง
ไม่รู้เราจึงพูดเล่นกับเพื่อนว่าเดี่ยวจะลองเข้าไปตามชื่อเล่น
แล้วกันก็ได้ถามว่าชื่ออะไรเขาก็ตอบว่าชื่อวี ผมก็งงเพราะ
ฟังไม่ชัดฟังเป็นหวี ผมก็ไปคุยกับเพื่อนว่าผู้หญิงอะไรชื่อ
หวีเหมือนหวีกล้วยอะไรแบบนั้นเพื่อนผมก็ถามเขาบอกว่า
ชื่อวี วันหลังก็ไปดูที่หน้าปกหนังสือเขาว่าเขาชื่ออะไรเพราะ
สงสัยว่าชื่อหวี พอดูกัยกลายชื่อวีนา ////// ผมก็คิดว่าเขา
ชื่อเล่นวีแน่ พอวันหลังก็ลองคุยเรื่อยๆเพราะเรียนอยู่ห้อง
เดี่ยวกันวีนาเขาแปลกกว่าผู้หญิงตรงที่ไม่ค่อยสนใจผู้ชาย
ที่รร มีแต่เพื่อนผู้หญิงและก็ไม่ใครมีกล้าเขาไปจีบเพราะ
วีนาชอบพูดแบบไม่ค่อยๆแสดงว่าชอบหรือถูกใจไม่ใช่
เพราะหยิ่งอะไรหรอกเพราะเขาถูกสอนมาดีให้รักตัวไม่มั่ว
และไม่คุยกับคนแปลกหน้า และเหมือนไม่ยอมไว้ใจผู้ชาย
อะไรแบบนี้บวกับดูเรียบร้อยดี จนเวลาผ่านไปถึงวันกีฬาสี
ที่รร เขาจัดให้เล่น วีนาก็แต่งชุดที่เด็กๆมาลองเท้าสีชมพู่
กาเกงสีชมพู่อ่อนแทบสีขาวมารรเสื้อสีอะไรไม่ทราบตอน
นั้นที่ใส่เพราะมันก็นานแล้วเรื่องผ่านมาห้าปีหกปีแล้ว
และพอประชุมที่สนามในร่มเสร็จก็ไปหาที่พักผมก็ชวน
วีนามาเดินเล่นข้างนอกและก็มีเพื่อนผมคนหนึ่งบอกว่าจะ
ถ่ายรูปให้เป็นที่ระลึกในวันนี้ผมก็ไปหาเก้าอี้มาถ่ายภาพกับ
วีนาและไปหยิบเก้าอี้ให้วีนามานั่งและก็นั่งถ่ายคู่กัน
พอวันหลังก็จบกีฬาสีได้สักวันสองวันก็ผมก็ไปถามกับ
เพื่อนที่มีกล้องถ่ายรูปในวันนั้นว่าได้รูปหรือยังคำตอบที่
ได้คือเพื่อนผมลืมใส่ฟิล์มผมพูดอะไรไม่ออกเพราะผม
อยากเก็บภาพวีนามากเพราะรู้สึกประทับใจวีนามากจน
พูดอะไรไม่ออก จนเวลาผ่านไปไม่นานก็วีนาเรียนจบ
เพราะเขาเข้าเรียนมาก่อนผมเกือบปีครึ่งได้ จนสุดวีนา
ก็จบออกไป และเวลาก็ผ่านไปสีเดือนหรือหกเดือนได้
ก็ผมๆได้พบกับเธออีกที่ซอยเพื่อนผมอีกคนเขาเดินมากับ
น้องชายและแม่เขาผมก็หวัดดีแม่วีนา ผมก็รู้สึกดีใจมาก
แต่ผมก็ยังไม่รู้ใจตัวเองแค่รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก
ส่วนมีได้แต่มองเหมือนพูดอะไรไม่ออกดีเหมือนดีใจจนอึ้ง
ทำตาแบบตกใจอะไรแบบนั้นตอนนั้นผมก็ถามว่ามากับใคร
วีนาก็บอกว่าน้องกับแม่ ผมจึงหวัดดีครับแม่ผมก็ถามว่า
จะติดต่อกับวีนาได้อย่างไงวีนาก็บอกได้เพิ่งฝากเบอร์ไว้
กับเพื่อนที่ชื่อกรแล้วค่อยลองไปขอแล้วกัน ผมก็ไปขอ
แล้วก็อีกวันก็โทรไปหาวีนาก็รับสายผมก็ถามว่าตอนนี้
วีกำลังเรียนอยู่หรือเปล่าวีนาก็ตอบว่าตอนนี้ยังไม่ได้เรียน
ลองมาฝึกงานเป็นบัญชีดูผมก็ถามว่าที่ไหนเขาก็บอกว่าที่
ร้านโชว์รถมือสองพอวันหลังก็โทรมาคุยได้อีกสักสองวัน
พอวันที่สามหรือสีนี้ผมก็ให้เบอร์กับวีนา ผมก็บอกว่าวันไม่
โทรเบอร์นี้มานะวีนาถามว่าทำไมผมก็บอกว่ากลัวไม่มีเวลา
รับและอีกอย่างเราออกไปเที่ยวกับเพื่อนข้างนอกบ่อยกลัว
จะไม่มีเวลารับ ผมก็คิดในใจว่าวีนาก็สวยและแสนดีและ
เรียบร้อยไม่เคยยอมเปิดใจผู้ชายสักคนเลยแต่เราก็ไม่ดี
พอหรอก ผมก็เลยพูดออกไปว่าวีสักวันวีต้องเจอผู้ขายที่
ดีกว่าเราและต้องดูแลวีได้และรักวีกว่าเราพอพูดจบผมก็
ได้ยินเสียงวีเขาร้องไห้อย่างเยอะผมก็พูดอะไรไม่ออก
ผมก็ถามว่าวีเป็นอะไรไปหรือเปล่าวีก็ตอบว่าไม่เป็นอะไร
มากหรอกแล้วก็ผมก็ว่างสายไป พออีกวันผมก็รู้สึกผิดมาก
ยังไงไม่รู้เลยอีกวันก็ลองโทรไปหากะว่าจะขอโทษแต่พอ
โทรไปก็มีผู้ชายคนหนึงที่อยู่ที่นั้นบอกว่าวีนาได้ลาออกไป
แล้วบอกว่าจะไปหางานที่อื่นทำ ผมก็รู้สึกปวดใจเหมือนใจ
จุกยังไงไม่รู้เพราะทุกข์หรือเปล่าไม่รู้จนมีอีกสัก4วันได้
วีนามากับเพื่อนอีกคนที่ตัวอ้วนชื่อเล่นมนต์ ผมก็กำลังออก
จะไปเที่ยวกับเกียรติและต่ายนั่งมอเตอร์จะไปกับบ้านแล้ว
ไปนั่งกินขนมกันที่นั่งประจำก่อนออกผมก็มองดูวีนาหน้า
ทุกข์ๆเหมือนคิดมากผมก็คุยกับวีไม่กีคำก็นั่งรถเพื่อนกับ
จนเวลาผ่านไปอีกหนึ่งผมก็เรียนจบผมก็รู้สึกว่าวีนาเป็นผู้
หญิงที่รอมานานและรู้ว่าเป็นรักมากที่สุดทำให้ต้องพูดถึง
บ่อยครั้งจนเพื่อนผมเบื่อ เพราะด้วยนิสัยที่ไม่เคยสนใจ
ผู้ชายไม่พูดมากและก็แต่งตัวเรียบร้อยทั้งคำพูดและท่า
เดินและตั้งใจเรียนดีและสวยแบบมีเสนห์มากจนไม่มีผู้
ชายคนไหนกล้าเข้ามาคุยผมก็รู้ว่าเขายังรอผมอยู่เพราะ
ผมก็คงเป็นรักแรกของเธอที่รู้สึกประทับใจแต่เธอก็คง
รู้ใจแล้วว่าเขาัรักผมแต่มีผมคนเดี่ยวไม่รู้ใจตัวเองจนผ่าน
ปีกว่าถึงรู้ใจตัีวเอง รักนะเด็กโง่คนที่โง่ก็คือผมที่ไม่เคย
ที่รู้ใจตัวเองว่าชอบผู้หญิงนิสัยแบบไหนแต่สุดก็ไม่อาจจะ
กับมาใหม่ได้อีก จนเวลาผ่านไปสองปีจนตอนนั้นผมนั่งรถ
เมย์กับบ้านเห็นวีนาเดินมาแต่หน้าตาไม่ยิ้มยังทำหน้าตาอม
ทุกข์เหมือนเดิมและดูวีนาผอมลงเยอะ ผมก็มองดูว่าใช่
วีนาหรือเปล่ามองกี่รอบก็ใช่แล้วผมก็เรียกให้เธอนั่งที่ผมลุกให้เธอนั่งและผมก็มองเธอแต่สีชุดไม่สดใสเหมือนสีอด
ทุกข์ผมก็มองดูเห็นเขาถือสมุดพกที่มีเกรดเฉลี่ยของรร
ที่เรียนใหม่ผมก็พยามมองดูว่าที่สมุดว่าที่ใช่วีนาหรือเปล่า
เพราะผมจำได้ทั้งชื่อและนามสกุลเลยผมก็รอสักพักก็ดู
แต่เขาใช่มือปิดพอดีกับตรงชื่อหน้าปกพอดีผมก็มองไม่เห็นเพราะมีมือถือเขาสีชมพู่อ่อนปิดอยู่ด้วย จนผมก็ถึง
หน้าซอยผมพอดีจึงต้องลง ผมก็เสียดายเพราะยังไม่รู้เลย
ว่าใช่หรือเปล่า จนเวลาผ่านไปสีปีผมก็ไม่เคยลืมความรัก
แบบนี้เลยเพราะคนที่ผิดคือผมที่โง่ไม่รู้จักคำว่ารักเป็นไง
กว่ารู้ก็สายเกินไป แต่ก็ยังดีที่ยังมีผู้หญิงอีกส่วนหนึ่ีง
ที่หน้าตาเหมือนวีนาและ้ผมคงต้องรอเขาต่อไปและนิสัย
หลายส่วนก็เหมือนและผมก็ถูกใจมากด้วยแม้ว่าเธออีกส่วน
หนึ่งที่ว่าจะเป็นความจริงหรือความฝันคงต้องรอต่อไปและ
เพื่อแสดงถึงว่าผมรักผู้หญิงคนนี้มากที่สุด แต่ตอนนี้ผม
ถ้าถามตัวเองว่ายังเขาอยู่หรือเปล่าวีผมก็ต้องบอกว่ายัง
รักอยู่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยแต่ตอนนี้ผมก็อยากรู้ว่าวีนา
มีแฟนหรือยังและมีชีวิตที่ความสุขกว่าเขาหรือเปล่า เพราะ
ผมก็อยากรู้ว่าคนที่ผมรักมากทีสุดเป็นไงบ้างเพราะผมไม่
อยากให้เขาต้องมีความทุกข์เพราะคนที่ทุกข์คือผมด้วยที่
ยังลืมเขาไม่ได้เลย แต่ผมก็ยังดีใจที่ยังดีได้เจอผู้
ที่เปรียบเหมือนคู่แท้ปราฎิหารย์เลยก็ที่มากแทนวีนาได้
จะเป็นความฝันหรือจริงสุดๆตามเถอะผมก็ยังดีใจ
ตอนนี้ผมว่าถ้าได้เจอวีนาผมก็จะตอบความรักที่เธอเคยมี
ให้ผมและผมก็มีให้เธอแม้ตอนนั้นผมไม่รู้ใจก็ตามเถอะ
ผมตั้งใจว่าจะให้เธอเป็นเพื่อนที่ผมดีมากที่สุดและัไม่ทำให้
เสียใจอีกและจะมีแต่คำพูดดีตลอดไปแต่ถ้าเธอมีคนรัก
ใหม่ก็ไรเพราะเขามีความสุขผมก็ถ้าผมรู้ผมจะได้หมดห่วง
สักที่และผมก็มีความสุขไปด้วย
ผมจึงอยากบอกว่าเราควรรักษาสิ่งที่ว่านี้ที่เรียกว่าความรักนั้นให้ีดีเพราะวันนั้นอาจจะไม่มีอีกและไม่กับมาและให้
หาเท่าไรก็ไม่เจอ เพราะสิ่งที่หายากทีสุดคือรักแท้ที่มาจากใจจริงนั้นเอง