เรียงความเรื่อง...พระคุณแม่....ของเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนึง อายุ 11 ขวบ ผู้ซึ่งทำให้ใครหลาย ๆคนได้อ่านแล้วรู้สึกซาบซึ้งจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่เลยล่ะค่ะ

เรื่อง พระคุณแม่

แม่เป็นผู้ให้กำเนิดเรามา เป็นผู้มีพระคุณต่อเรามาก เราผู้เป็นลูกจึงควรมองย้อน
ถึงพระคุณแม่ที่มีต่อเรา

คุณแม่ของฉันไม่ใช่คนเด่นไม่ใช่คนดัง ไม่ใช่คนที่ดีทุกอย่าง คุณแม่เป็นผู้หญิงธรรมดา ๆ
คนหนึ่ง แต่สำหรับฉัน"แม่"เป็นผู้หญิงที่เก่งที่สุด แม่สามารถเลี้ยงฉันและพี่ ๆ ตั้งแต่เล็กจนโตด้วย
มือสองมือ แม่เป็นคำที่ฉันใช้พูดทุกวัน แม่สามารถทำงานหาเงินทุกวันโดยไม่มีวันหยุด ไม่บ่นสักคำ
และไม่เคยนึกถึงสุขภาพของตนเองเลย ตั้งแต่ฉันจำความได้ แม่ฝึกให้ฉันเดิน แม่ฝึกให้ฉันพูด สอนให้
อ่านหนังสือ แม่เปรียบเสมือนคุณครูคนแรกของฉัน เมื่อฉันป่วยแม่ก็จะคอยเฝ้าดูแลป้อนยา ป้อนน้ำ ป้อนข้าว
เช็ดตัวให้ แม่จึงเป็นแพทย์คนแรกของฉัน แม่เป็นแม่ครัวคอยทำอาหารอร่อย ๆ ให้ฉันกิน และแม่ก็ยังเป็นธนาคาร
ที่ไม่มีวันเงินหมด แม่พูดเสมอว่าสำหรับลูกแล้วแม่ยินดีให้ได้ทุกอย่าง เห็นได้ว่าแม่เป็นได้ทุกอย่างสำหรับลูก
แม่ส่งให้ฉันได้เข้าเรียนหนังสือในโรงเรียนที่ดีโดยไม่นึกถึงเงินที่ต้องจ่าย แม่ของฉันถึงแม้ร่างกายของท่านจะ
ไม่แข็งแรง ท่านก็ทำงานเพื่อหาเงินส่งฉันเรียน ฉันสงสารท่านมาก ฉันคิดว่าพระคุณของท่านทดแทนเท่าไหร่ก็
ไม่มีวันหมด แต่ฉันจะทดแทนพระคุณท่านให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขณะนี้ฉันทำได้แค่เพียงตั้งใจเรียน
และเป็นเด็กดีของแม่

เพราะฉะนั้นเมื่อฉันโตขึ้นฉันจะตอบแทนพระคุณท่านโดยเรียนให้จบปริญญา และฉันจะทำงานหาเงิน
เลี้ยงดูท่านเหมือนที่ท่านดูแลฉัน......

ปล.แม่ก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ารู้สึกอย่างไรที่ได้ยินเสียงของน้องลูกอ่านบทความนี้อย่างชัดถ้อยชัดคำบน
เวทีของ รร.ในวันแม่ที่ ทาง รร.จัดขึ้น รู้แต่ว่า.....น้ำตา....ไม่รู้ว่ามาจากไหน...มันไหลไม่ยอมหยุดเลย
มันคงเป็นน้ำตาแห่งความปลื้มปิติกระมั้ง