ฉันรู้จักความรักมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว แต่รักของฉันนั้น เป็นรักที่มอบให้แก่ พ่อ แม่ และพี่น้อง รวมทั้งญาติผู้ใหญ่บางคน

เมื่อโตมาหน่อย รักของฉันมีเพิ่มมากขึ้น ได้ถูกมอบให้ เพื่อน ๆ และครู ที่สอน


เมื่อโตขึ้นเป็นสาวแรกรุ่น รักของฉันก็ยังเหมือนเดิม ฉันมีความสุขที่ได้รัก และได้เป็นผู้ให้


เพื่อน ๆ ต่างบอกว่า ฉันนิสัยดี ใจดี มีน้ำใจ ไม่โกรธใคร
เวลาเพื่อน ๆ มีปัญหาอะไรก็จะคอยเข้ามาปรึกษา

จวบจนกระทั่งวันหนึ่ง วันที่หัวใจฉัน ได้รับใครบางคนเข้ามาในชีวิต รับโดยไม่รู้ตัว มารู้อีกที ก็ตอนที่ฉัน นั่งเฝ้ารอโทรศัพท์
รอเวลา อยากให้ถึงกลางคืนเร็ว ๆ จะได้ยินเสียงใครคนนั้น

ทุก ๆ วัน ฉัน จะต้องรีบทำอะไรให้เรียบร้อย แล้วก็มานั่งเฝ้าโทรศัพท์ วันไหน ฉันได้พูดกับใครคนนั้น ฉันมีความสุข จะหลับตา
ได้อย่างสบายใจ


แรก ๆ โทรศัพท์ก็มา สม่ำเสมอ พอฉันเริ่ม เคยชินกับเสียง
โทรศัพท์และเริ่มรู้สึกมอบหัวใจให้กับใครคนนั้นไป มันช่างเป็นเรื่องตลก เพราะเจ้าโทรศัพท์ กลับไม่มีมาเลย



จนตัวฉันเอง ต้องเป็นฝ่ายโทรหา ถามข่าวคราว


นับจากโทรศัพท์ห่างหาย ตัวฉันเองเริ่มเปลี่ยนไป ความรักที่ฉันมีให้พ่อแม่พี่น้อง เพื่อน หรือครู เริ่มน้อยลง


ฉันไม่มีอารมณ์เป็นที่ปรึกษาใคร ฉันเริ่มหงุดหงิดและเจ้าอารมณ์ ไม่พอใจทุกครั้ง ที่มีใครโทรหา ซึ่งไม่ใช่เขา



จากที่เคยมีเวลานั่งคุยกันตามภาษาพ่อแม่ลูกหรือพี่น้อง ฉันกลับกลาย เก็บตัว ไม่พูดไม่จา


ไม่ต้องพูดถึงใครคนนั้น เขาแทบไม่เคยรับรู้เรื่องราวความเปลี่ยนไปของฉันหรอก

เขาไม่เคยรับรู้ด้วยซ้ำว่า ฉันจะเป็นยังไง ฉันไม่สบายหรือเปล่า หรือฉันจะทุกข์ใจไหม จนบางครั้ง ฉันยังงงเลยว่า ฉันเผลอรับเขาเข้ามาได้ไงกันนะ หรืออาจเป็นเพราะว่า เขาเข้ามาโดยที่ทำเหมือนเป็นเพื่อน และใช้ถ้อยคำหวาน ๆ จนฉันเผลอหลงใหลในความหวาน จนไม่อาจขาดได้


วันเวลาผ่านไป ฉันจากคนเดิมที่ร่าเริง น้ำใจดี ก็เริ่มหายไป กลายเป็นฉันคนใหม่ ที่ไม่พูดไม่จา มีน้ำตาเป็นเพื่อน ยามที่อยู่คนเดียว ส่วนเพื่อน ๆ ก็เริ่มหายไปทีละคน สองคน สุดท้ายเหลือฉันคนเดียว ไม่ใช่ถูกเพื่อนทิ้ง แต่ฉันเป็นฝ่ายเดินหนีเพื่อนเอง


แล้ววันหนึ่ง ฉันก็เริ่มคิดได้ ว่าทำไม ฉันต้องเฝ้ารอใคร
ที่เขาไม่มีความจริงใจ เขาคงไม่มีแม้แต่ความห่วงใยให้ฉันแม้สักครั้งเดียว เขาก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง ที่ไม่มีหัวใจมอบให้ใครแบบจริงจัง


ฉันเริ่มคิดได้จริง ๆ ก็เมื่อเห็นแม่ทำหน้าเศร้าเมื่อมองฉัน
นัยต์ตาของแม่ฟ้องว่า น้อยใจฉัน รวมทั้งทุกคนที่รักฉัน ต่างก็มองมาด้วยแววตาเศร้า


แล้วแม่ก็หลุดออกมาคำหนึ่งว่า ลืมไปแล้วหรือว่าฉันไม่ได้อยู่คนเดียว ฉันยังมีอีกหลายคนที่อยู่ด้วย ฉันมีคนรักฉันมากมาย แล้วทำไมฉันต้องไปแคร์คนที่เขาไม่เคยใส่ใจฉันด้วย


คำพูดของแม่ทำให้ฉันคิดได้ว่า จริงซินะ ทำไม ฉันโง่ อยู่ตั้งนาน มีคนตั้งหลายคนที่ถ้าฉันเดินเข้าไปหา ทุกคนต่างพร้อมที่จะอ้าแขนโอบกอดฉัน แล้วทำไมฉันถึงต้อง ไปเฝ้ารอคนที่ไม่มีความห่วงใยให้ฉัน


ฉันมัวแต่เที่ยวตามหาความรักกับคนที่เขาไม่คิดจะให้ แต่ฉันกลับลืมไปว่า ฉันมีคนที่พร้อมจะให้ความรักฉันแบบไม่มีสิ้นสุดตั้งเยอะแยะ ฉันนี่ช่างเขลาจริง ๆ

แล้วเพื่อน ๆ ละเคย เป็นแบบฉันไหม